Ervaringen uit de praktijk

Jane Heijgen (49)

Borstkanker

“Het was net of ik in een B-film zat en dan nog een heel slechte. Ik zat in een kil ziekenhuiskamertje tegenover een arts die me na het onderzoek op zakelijke toon meedeelde: ‘U heeft borstkanker. Een borstsparende operatie kan niet, dus we moeten opereren. En we gaan nog een onderzoek doen of de kanker niet via de lymfe is uitgezaaid.’ Ik keek naar mijn buurvrouw die ik godzijdank had meegenomen en dacht: gaat dit over mij? Vervolgens werd het vervolgonderzoek gedaan en moest ik nog een volle week wachten op wat mijn doodvonnis kon zijn. En dat terwijl het ook mogelijk is die uitslag snel te geven. Nee, in dat ziekenhuis wil ik niet worden geopereerd, besloot ik.

Heel toevallig had mijn zoon een documentaire over deze kliniek gezien. Hij zei: ‘Mam, dit is echt iets voor jou.’ Het is misschien wel de beste beslissing van mijn leven geweest om hierheen te gaan. Ik word steeds weer emotioneel als ik aan de eerste keer denk dat ik hier kwam. Het was zo anders. Die mooie omgeving. De rust in het ziekenhuis. Ik kon haast niet geloven dat de verzekering dit allemaal gewoon vergoedde. Ik kreeg een heerlijk kopje koffie en er werd meteen aan me gevraagd hoe het met me ging.

De behandelingen waren erg goed. Maar voor mij blijft de persoonlijke aandacht het meest bijzondere van dit borstkankerziekenhuis. Dat ze hier echt oog voor je hebben. Je goed verzorgen. Een chirurg die je in de wachtkamer ziet zitten, naar je toe komt en met een hand op je schouder vraagt hoe het met je gaat. Het uitstekende eten. De prachtige eigen kamer die je krijgt als je geopereerd wordt, met een apart bed voor mijn jongste dochter. Als moeder van vijf kinderen heb ik altijd veel voor anderen gezorgd. Hier werd voor mij gezorgd.”

Patiënt bij Alexander Monro Ziekenhuis

Jane Heijgen (49) - Borstkanker